بعضی و قتها هم من از فرط اعصاب نا آرامم تا خود صبح پلکهایم را هم نمی بندم و هی کانال عوض می کنم تازه می فهمم چقدر از مردم دنیا هنوز بیدارند.                                                                     

2- google earth ( این نرم افزار محبوبم) را باز کرده بودم حدود 5 روز پیش . از آن دور ها کلیک کردم که خانه مان را از دور ببینم. به گمانم خوب کلیک کرده بودم اما سه استان آنطرف تر را جلو آورد. بعد از اینکه گشتم و خانه مان را با آن پشت بام نقره ایش دیدم ، سری هم زدم به ژاپن و ایتالیا و امریکا . نام شهر آمریکا را یاد ندارم اما شهری ساحلی بود . در ساحل شهر چند نفر داشتند آفتاب می گرفتند. آن روز که این عکس ها از آنها برداشته شده بود فقط خدا می داند که در ذهنشان چه می گذشته  و می خواسته اند  چه گلی به سر این دنیا ی کوچک بزنند. چقدر شادندو یا چقدر غمگین. تازه یاد روزهایی افتادم که غمگینم و فکر می کنم همه دنیا اعصابشان خورد است و باید همه به احترام اعصاب خوردی من تا اطلاع ثانوی سکوت کنند.

3 – چند شب پیش فکر کردم که اگر من بمیرم چه خواهد شد ؟ مراسمات تدفین و ترحیم را پیش چشمم آوردم. مادرم که داشت گریه می کرد ، خواهرانم که بعد از جرو بحث با شوهرانشان داشتند دق دل خود را در مراسم ترحیم من خالی می کردند . همسرم را دیدم که دارد برای روزهای گذشته که با من دعوا کرده  و همچنین برای آینده خراب شده اش گریه می کند. مادر خانمم را دیدم که برای بخت بد دخترش زار و زار گریه می کند. برادرانم را دیدم که گریه می کنند و می گویند کمرم شکست. دوستانی را دیدم که هی یاد می کنند از اینکه من چطور و چقدر با آنها نشسته ام و قلیان کشیده ام. ( یک سال بعد) مادرم شکسته تر شده ، چون پسری را که به او دل خوش بود از دست داده . خواهرانم که هی دارند به مادرم نق می زنند که چرا خودت را اذیت می کنی ؟ اول و آخر همه ما همین است . یکی زود و یکی دیر و بعد با هم می روند خیابان و خرید میکنند برای تغییر دکوراسیون خانه هاشان . همسرم که چند هفته ایست رخت عزا را از تن بیرون آورده تازه یادش می افتد که سه ماه است به مادرم سر نزده و بعد می گوید که اینطور بهتر است بگذار داغ دلش تازه نشود. تازه گی ها به این فکر می کند که اگر بازهم ازدواج کرد چگونه مرا از خاطرش پاک کند. (سه سال بعد.) روز عید فطر است و به رسم شهر ما همه می روند سر خاک . قبرهمسایه  ما که هفته پیش مرده چهار ردیف با قبر من فاصله دارد . و مادرم خوشحال از اینکه مجبور نیست برای اینکه سر قبر من بیاید باید راه دراز ی را طی کند (پنج سال بعد ) برادرم پشت فرمان نشسته و دارد از هوای تازه یک روز بهاری استنشاق می کند شیشه را پایین دارده و فکر می کند چه روز خوبی است .پشت چراغ قرمز می ایستد . ماشین کناری خانم و آقایی هستند که دارند با هم صحبت می کنند و گه گاهی هم میخندند. خانم سرش را برمی گرداند تا راننده کناری را ببیند ، نگاه خانم بنده می خورد به نگاه برادرم . هر دو بعد از سالها یاد من می افتندو زود سر خود را بر می گردانند  تا همسر خانم بنده متوجه نشود و حال هر دو گرفته می شود. و این حال گرفته باقی می ماند تا هر دو حرکت می کنندو یاد من هم از پنجره باز ماشینهایشان با همان نسیم صبح گاهی می رود زیر لاستیک ماشین عقبی. راستی آیا خواهرزاده کوچکم  هنوز برای دوستهایش تعریف میکند که دایی من هر هفته می آمد و مرا به پارک شهر می برد ؟

هیچ کس مقصر نیست ، ما آدمها هیچ گُهی نیستیم.